In juni 1938 werd begonnen met de bouw van een kazerne ten zuiden van Grave. Gezien de toenemende dreiging door onze oosterburen werden op diverse plaatsen in het land (vooral daar waar grensbataljons waren gevestigd) dergelijke kazernes, naar een ontwerp van een zekere kapitein Boost, in ijltempo gebouwd. De kazerne van Grave werd echter veel groter dan nodig was voor het gebruikelijke ontwerp, omdat er twee bataljons moesten worden gehuisvest. Dit betekende zes legeringsgebouwen en bovendien nog een aanpassing van het hoofdgebouw. Normaal vormt het hoofdgebouw ook meteen de ingang van de kazerne. In Grave zou deze naast het hoofdgebouw komen te liggen. Nog in dat zelfde jaar, terwijl de bouw nog in volle gang was, zou de kazerne zijn naam krijgen: Generaal de Bonskazerne. Een naam uit het roemruchte verleden van de Vesting Grave. De geldelijke bijdrage die de gemeente Grave moest ophoesten voor de bouw betekende een rib uit het toch al arme lijf. Later zouden daar nog extra kosten bijkomen, omdat van de omliggende gemeenten oefenterreinen moesten worden gehuurd. In het najaar van 1939 kwam de bouw gereed en in de tussentijd hadden steeds meer soldaten hun intrek genomen. Inmiddels was het echter ook duidelijk geworden dat de (tweede wereld-)oorlog steeds dichterbij kwam, hetgeen met het binnenvallen van de Duitsers op 10 mei 1940 zou worden bevestigd. Toen de Graafse bevolking na de evacuatie terugkeerde naar Grave, zagen zij dat de Duitsers zich de voornaamste gebouwen hadden toegeëigend, hieronder dus ook de gloednieuwe Generaal de Bons kazerne. Tot aan de bevrijding van Grave op 17 september 1944 zouden er duitse soldaten gelegerd blijven. Duitse mannen en jongens werden er opgeleid om vervolgens rechtstreeks naar het front te worden gebracht. Nadat de bezetters uit Grave waren verdreven of gevlucht, werden in de Generaal de Bonskazerne gealliëerde troepen gelegerd. Later zou generaal Crerar, die de Victory Campaign (bevrijding van de rest van Nederland en de opmars naar de Elbe) leidde, in de Generaal de Bonskazerne zijn hoofdkwartier vestigen, waar hij in april '45 bezoek zou krijgen van Veldmaarschalk Montgomery. De capitulatie van Duitsland zou, zoals we nu weten, niet lang meer op zich laten wachten. Generaal de Bons Kazerne in ansichtkaarten Na de Tweede Wereldoorlog was de aanwezigheid van de kazerne en zijn al dan niet tijdelijke bewoners goed te merken in 't Graafse. Wekelijks kon je een colonne trucks of tanks door en langs Grave zien en vooral horen denderen. Ook de jeugd was content met de militaire aanwezigheid, al was het alleen maar om met een stel niets vermoedende soldaten het bij de jeugd favoriete (en nooit vervelende) spelletje "Petje Wippen" te beoefenen. Staande op 't Pnem-schakelkastje rechts van het oude Iduna-gebouw kon je de baret van soldaten gemakkelijk afpakken en over de muur gooien. De keerzijde van dat spel was dat regelmatig kinderen door buren (en soms brandweer) uit bomen moesten worden bevrijd. Niet alle soldaten stelden het spelletje op prijs :-) Veel officieren, die voor langere tijd op de Generaal de Bonskazerne waren gelegerd, kochten of huurden huizen in Grave en omgeving. De nieuw aangelegde wijken zoals het "Rode en Blauwe Dorp" en "de Mars" werden in het begin overwegend door militairen en hun gezinnnen bewoond. Daarentegen zorgde de aanwezigheid van een grote kazerne ook voor werkgelegenheid voor de inwoners van Grave en omgeving. Met het strijken van de vlag op 30 april 1997 verloor de Generaal de Bonskazerne, bijna 60 jaar na haar oprichting, de officiële status als kazerne. In juli van datzelfde jaar werd 't voorstel om in de kazerne een Asielzoekerscentrum te vestigen bekrachtigd en zo'n twee maanden later namen de eerste 140 asielzoekers hun intrek in de gebouwen. Op 20 september 1997 werd het AZC officiëel geopend. Heeft U aanvullingen of verhalen die zowel met de kazerne als met Grave te maken hebben, schroom dan niet en mail ze mij via: info@bommeltje.nl. Als ze de moeite waard zijn zal ik ze hier opnemen. Wie was Generaal de Bons?