De eerste bekende biljartersIn de beginperiode van het carambolebiljarten (2e helft 19e eeuw) werd er vooral in de noordelijke provincies (Groningen en Friesland) voor het eerst gebiljard. Later breidde zich dat uit via Amsterdam en Den Haag naar de rest van het land. In het begin werden min of meer demonstratiepartijen met goede biljarters door uitbaters van locaties geregeld en daar kwam veel volk op af. Ook werd er niet te zuinig gegokt op de uiteindelijke winnaar. Later werden de eerste toernooien en Nederlandse Kampioenschappen gehouden. De coryfeën uit die tijd waren de Groninger Roelf Bierling, de Leeuwardenaar Tjibbe Terpstra, Goye Bijlsma uit Bolsward en Amsterdammer Nico Verkley.
Roelf Bierling, ook bekend van de biljartfabriek Bierling-de Schepper, was toch wel de bekendste biljarter uit die tijd en werd door liefhebbers de Koning van het Biljart genoemd.
Jan Dommering (Winschoten, 23 november 1882 – Arnhem, 4 oktober 1958) was een Nederlands biljarter.
Dommering was de zoon van een hotelier en groeide op in Winschoten. Van zijn vader leerde hij biljarten. Dommering volgde een opleiding tot hotelier in Duitsland en was vervolgens werkzaam in München, Genua, Nice en Oostende. In 1907 opende hij Hotel Bristol in Arnhem.
Vanaf ongeveer 1910 nam Dommering deel aan nationale biljartwedstrijden. Hij kreeg lessen van de befaamde Belgische biljarter Ed Horemans. In 1920 veroverde hij zijn eerste Nederlandse kampioenschap in het ankerkader 45/2. In totaal behaalde Dommering tien nationale titels in deze discipline, de laatste in 1937. In 1925 was hij tevens Europees en wereldkampioen. Bij het wk in april 1925 in Parijs maakte hij een achterstand van 53 caramboles op de Belg Theo Moons goed. Bij terugkomst in zijn woonplaats Arnhem werd hij door duizenden plaatsgenoten verwelkomd. In 1927 maakte Dommering in een wedstrijd een kaderserie van 263, waarmee hij het wereldrecord van Ed Roudil met één carambole verbeterde. Op ruim 60-jarige leeftijd was hij in 1944 deelnemer aan het Nederlands kampioenschap ankerkader 71/2. Hij werd achtste en laatste. Dommering was erelid van de Nederlandse Biljart Bond en leermeester van onder meer de Duitse kampioen August Tiedtke.
Hendrik Robijns
(1883 – Amsterdam, 16 oktober 1959) was een Nederlands biljarter. Hij was drievoudig wereldkampioen driebanden.
Robijns bekwaamde zich aanvankelijk in het kaderspel. In 1912 werd hij Nederlands kampioen tweede klasse kader 45/2, een jaar later herhaalde hij die prestatie in de eerste klasse. In 1928 switchte hij definitief naar het driebanden, waarin hij het jaar daarvoor al Nederlands kampioen was geworden. Met succes, want reeds in 1930 werd hij in Amsterdam gekroond tot wereldkampioen. Deze prestatie herhaalde hij in 1932 (Vichy) en 1933 (Caïro). Na zijn derde wereldkampioenschap trok hij zich uit de wedstrijdsport terug. Robijns was tussen 1927 en 1933 zeven maal op rij Nederlands kampioen in het driebanden.
Arie Bos(Amsterdam, 1892 – New York City, 15 januari 1962) was een Nederlands biljarter.
Met Henk Robijns, Jan Dommering en Jan Wiemers maakte Bos deel uit van een gouden generatie aan Nederlandse biljarters, bijgenaamd de vier musketiers. In 1921 en 1922 werd hij Nederlands kampioen in het ankerkader 45/2. In 1921 was hij in Parijs tevens wereldkampioen 45/2 geworden.
In 1923 vestigde Bos zich in de Verenigde Staten, met de bedoeling een professionele loopbaan in het driebanden te starten. Deze kwam echter niet goed van de grond. Hij trouwde met de Amerikaanse biljartkampioene Catherine Haywood. Bos keerde terug naar Nederland, waar hij vanwege zijn uitstapje naar de betaalde sport aanvankelijk niet werd toegelaten tot officiële wedstrijden. In 1938 was hij nationaal kampioen ankerkader 71/2 en in 1938 en 1939 kampioen in het driebanden. Op het Europees kampioenschap werd hij in 1939 tweede, achter Alfred Lagache. Kort daarna vestigde hij zich definitief in de VS, waar hij in 1962 overleed.
Piet van de Pol
(Charlois (Rotterdam), 21 september 1907 - Rockanje, 22 september 1996), ook wel Pieter Jacobus van de Pol of de lange (vanwege zijn lange postuur), is een biljartlegende uit Rotterdam.
Van de Pol leerde biljarten in het café van zijn vader in Charlois te Rotterdam, al op zeer jonge leeftijd schotelde hij de gasten series van in de hond QAerd voor. Hij was een natuurtalent, en op zijn dertiende werd hij lid van Biljartvereniging De Spil. Later stapte hij over naar De Maasstad, al snel bleek zijn voorliefde voor het kaderspel. Zijn deelname aan de Nederlandse kamioenschappen in zowel 1932 en 1933, waar hij in beide jaren kampioen werd was een start voor een glorierijke carrière. In 1947 veroverde hij de wereldtitel, twee Europese titels en opnieuw het Nederlands kampioenschap. Opnieuw in 1951 werd hij wereldkampioen in Buenos Aires alwaar hij een ontmoeting met Evita Perón had. In Gent (1958), verstelde hij de biljartwereld door een serie van 400 caramboles in één beurt neer te zetten.
Van de Pol was behalve biljarter en overtuigd Feyenoordsupporter ook horeca-ondernemer, achtereenvolgens had hij biljartzaken in de Tidemanstraat, Ammanstraat en aan de Goudsesingel.
In 1961 verhuisde Van de Pol naar Rockanje. In 1967 stopte hij met professioneel biljarten. Van de Pol overleed in 1996.
René Gabriels
René Gabriels was een Belgisch carambolebiljarter. die bij het grote biljartpubliek vooral bekend zal zijn van zijn latere boekwerken "Van groot spel naar serie americaine" en de bijhorende "Atlas van het grootspel naar de serie americaine". En daarnaast natuurlijk van de Gabriels-biljarts.
De geschiedenis van het merk 
Gabriels gaat terug naar 1932. In het Belgische Antwerpen nam een jonge en getalenteerde biljarter een belangrijke beslissing: Hij startte zijn eigen biljartfabriek. René Gabriels, die liefst 7 wereldtitels in de klassieke spelsoorten op zijn naam schreef, was de oprichter van de Gabriels biljarts. Zijn ultieme doel was het ontwikkelen van een tafel welke zou gelden als absolute standaardnorm voor toernooien en kampioenschappen.
Zijn ervaring als speler en zijn oog voor details, zorgden uiteindelijk voor de ontwikkeling van de 1e versie van een model dat we vandaag de dag nog steeds kennen: De Gabriels Imperator.
De Nederlandse biljartfabriek Loontjes Biljarts kocht in 2003 de rechten van het merk Gabriels.
Jan Wiemers
Jan Wiemers, zoon van een sociëteitshouder uit Dokkum, was al op achtjarige leeftijd zo intensief aan het biljarten dat zijn vader er dag in dag uit op moest toezien dat zoonlief niet te laat op school kwam. Maar het bloed kroop waar het niet gaan kon en vroeg in de twintigste eeuw groeide de ‘Leeuw van Dokkum’, zoals Wiemers’ bijnaam luidde, tot een van de allerbeste biljarters van Nederland uit. Wiemers was een Abe Lenstra avant la lettre. Hij had geld, veel geld kunnen verdienen door als prof op te treden in de Académie de Billard in Parijs, maar Wiemers - amateur in hard en nieren - dacht er geen seconde aan.
Wiemers taande niet naar geld en roem, maar was wel strijdvaardig en bleef tot het laatste moment proberen de wedstrijd naar zijn hand te zetten. Hij was een rasbiljarter met een geweldige keuvoering en vanwege zijn sportiviteit een voorbeeld voor zijn tegenstanders. Toen de Dokkumer in 1942 op 65-jarige leeftijd een punt achter zijn carrière zette, kreeg hij in de Biljartrevue, het officiële orgaan uit die tijd, maar liefst twaalf (!) tekstpagina’s aandacht.
Jan Sweering 
Jan Sweering is een voormalige Nederlandse biljarter. Hij was gespecialiseerd in het ankerkader, libre, bandstoten, pentathlon en driebanden. Hij vertegenwoordigde Nederland verschillende malen op het Europees kampioenschap en wereldkampioenschap. Hij werd wereldkampioen pentathlon en meervoudig Nederlands kampioen in verschillende biljartdisciplines. Ook had hij drie jaar lang het wereldrecord bandstoten in één partij op zijn naam staan.Wereldkampioen pentathlon - 1935
Nederlands kampioen driebanden - 1943, 1944, 1953
Nederlands kampioen bandstoten - o.a. 1951
Nederlands kampioen 45/2 - minstens 7x t/m 1944
Nederlands kampioen 45/1 - minstens 1x t/m 1944
Nederlands kampioen 71/2 - minstens 2x t/m 1944
René Vingerhoedt (Antwerpen, 29 oktober 1921 - Antwerpen, 14 februari 2005) was een Belgische biljartlegende en het grote voorbeeld van Raymond Ceulemans.
Vingerhoedt won 22 Europese titels en werd tweemaal wereldkampioen driebanden (1947 en 1960), een biljartspel waarin hij in de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw uitblonk. Hij was de eerste die in dit spel een moyenne van meer dan 1 bereikte.
Hij won 37 nationale titels. Toen hij 17 was werd hij wereldkampioen artistiek biljarten.
Jozef (Jos) Vervest 
(Ekeren, 29 maart 1925 - Gent, 2 oktober 1999) was een Belgisch biljarter.
Vervest behaalde twee wereld- en vier Europese titels. Voorts vergaarde hij ook achttien nationale titels. Hij werd wereldkampioen 47/2 in 1961 en 1963. Zijn Europese bekroningen behaalde Vervest in het vrij spel in 1953, 1954, 1956 en 1957. De Belgische kampioenschappen won hij tussen 1951 en 1965 in de disciplines 47/1, 47/2, 71/2 en vrij spel. In 1964 werd Jos Vervest onderscheiden met de gouden medaille van sportverdienste.
Hij baatte gedurende meer dan 25 jaar de bekende biljartzaak "Brasserie Metropole" uit te Gent.
Kees(je) de Ruyter (Waalwijk, 1925 - 10 februari 1983) is een voormalig Nederlandse biljarter. Hij was erg succesvol in de disciplines Cadre 47/2 en in het Libre. Hij werd tweemaal Europees kampioen en 31 maal Nederlands kampioen. Voor zijn prestaties is hij opgenomen in het boek "De Top 500 - de beste Nederlandse Sporters van de eeuw".
Hij gaf op 11-jarige leeftijd staand op een kratje biljartdemonstraties in het café "Drik de Ruijter" van zijn ouders op de Markt in Waalwijk. Eind jaren dertig verbood de kantonrechter hem dit omdat hij toen nog te jong was. Pas op 14 jarige leeftijd mocht hij deze activiteiten uitvoeren. Tweemaal, in 1937 en 1939, werd hij door Polygoonfilm gefilmd. Later begon hij zelf een café aan de Grotestraat in Waalwijk, in het pand waar nu tapasrestaurant 'Me Gusta' gevestigd is.
Zijn internationale doorbraak maakte hij in 1950. Hij werd dat jaar Europees kampioen op de onderdelen Cadre 47/2 en Libre. Een jaar later werd hij respectievelijk derde en tweede op deze disciplines om ten slotte in 1952 nog eenmaal brons te winnen bij het Europees kampioenschap Libre. Op het wereldkampioenschap Libre in 1950 in Madrid behaalde hij in de eerste drie partijen een uitstekend gemiddelde van 74, maar weldra daalde zijn prestaties. In 1953 nam hij niet deel aan de wereldkampioenschap Libre in het Spaanse Vigo wegens een conflict tussen de Spaanse en Nederlands biljartbond over reiskostenvergoeding. In 2004 werd hij opgenomen in de eregalerij van Holland Sport.
Tiny Wijnen (16 juni 1930 - Nijmegen) was een Nederlands carambolebiljarter. Hij was gespecialiseerd in de disciplines Ankerkader 47/1, 47/2 en 71/2 en de Pentathlon.
Op 13 jan. 1963 wist de 12-voudig Nederlands kaderkampioen het Europees kampioenschap Ankerkader 47/2 in Huelva in Spanje op zijn naam te schrijven. Bij wereldkampioenschappen kwam hij helaas nooit verder dan een 4e plaats.
Henk Scholte (21 september 1932 - Eindhoven) was een voormalig Nederlands carambolebiljarter.
Het 'magere manneke' werd de zwarte panter genoemd. Henk leerde het biljarten in het Café St. Paulus van zijn ouders in Woensel. Kenners zaten te hoofdschudden en zeiden dat wordt niks! Later kreeg Henk biljartles van Piet van de Pol, dat door zijn moeder betaald werd. Later werd het kleine biljart thuis vervangen door een wedstrijdbiljart. Op 7 april 1955 werd Henk Nederlands Kampioen libre.
Hij zou voor het eerst een Europees kampioenschap pakken in 1961 toen hij in Estoril Portugal Europees Kampioen Libre werd en o.a. enkele records van Piet van de Pol verbeterde.
Hij werd in totaal 7 keer Europees kampioen (3x Libre in 1961, 1965 en 1969, 3 keer Ankerkader 47/2 in 1964, 1965 en 1968) en 1 keer Ankerkader 71/2 in 1965. Hij was 2 keer finalist en halve finalist op een wereldkampioenschap, maar meer mocht het helaas nooit worden.
Hij gaf biljartdemonstraties en had een handel in biljartbenodigdheden. Naar verluid zou hij ook een eigen café hebben gehad. Henk Scholte overleed in 1998.
Raymond Steylaerts (3 april 1933 - Middelkerke, 6 januari 2011) was een voormalige Belgisch biljarter. Hij werd vooral bekend als artistiek biljarter.
Hij werd 6 keer wereldkampioen, 14 maal Europees kampioen en tevens 26 keer Belgisch kampioen, waarvan drie keer in de discipline driebanden.
Hij won zijn eerste titel in artistiek biljarten in 1954 in Madrid.
Zijn eerste wereldtitel behaalde hij in 1970 in het Argentijnse Mar del Plata. Steylaerts domineerde later met wereldtitels in 1979 in Den Haag (Nederland), in 1980 in Maubeuge (Frankrijk), in 1984 in Heeswijk-Dinther (Nederland), in 1986 in Acapulco (Mexico) en 1987 in Mönchengladbach (Duitsland).
Op Europees niveau behaalde hij vanaf 1954 een bijna ononderbroken reeks van titels in Madrid, Parijs, Saarbrücken, San Sebastian, Murcia, Saint-Vincent, Dortmund, Amersfoort, Brussel, Saint-Maur, Sant Boi de Llobregat en Linz.
Als driebandspeler was hij een subtopper. Hij werd tweede bij het wereldkampioenschap in 1981 in Wenen (Oostenrijk) na Raymond Ceulemans. Hij behaalde verder ook nog verder verschillende derde plaatsen in deze discipline.
Hans Vultink (Aalten, 13 juni 1937) is meervoudig wereldkampioen biljart.
Hij werd in 1975 te Rotterdam wereldkampioen 'ankerkader 47/1', dankzij onder andere een wereldrecordserie van 300 caramboles. Ook in 1973 (Krefeld) en 1974 (Argentinië) pakte hij de wereldtitel. Totaal is hij 3 keer wereldkampioen, 7 keer Europees kampioen en 52 keer Nederlands kampioen geworden. Zijn Nederlandse concurrenten in die tijd waren met name Piet van de Pol (Rotterdam, de toenmalige nestor van de Nederlandse biljartsport), Tiny Wijnen (Nijmegen), Henk Scholte (Eindhoven) en Henk de Kleine (caféhouder in Kampen). Hans Vultink is Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
Raymond Ceulemans(Lier, 12 juli 1937) is een Belgisch carambolebiljarter. Hij werd 35 keer wereldkampioen, 48 keer kampioen van Europa en 61 keer kampioen van België.
Ceulemans bekwaamde zich al op zijn zevende in de biljartsport op de cafétafel van zijn vader. Ook voetbalde hij bij de plaatselijke vierdeklasser FC Nijlen. Ceulemans was een goede midvoor en in 1958 werd hij ontdekt door Beerschot. Maar een transfer zat er niet in; waarom weet Ceulemans zelf ook niet.
Hij stopte definitief met voetballen en legde zich helemaal toe op het biljarten. Met succes, want op zijn 23e veroverde hij op 19 februari 1961 zijn eerste Belgische driebandentitel. In 1962 won hij voor het eerst het Europees kampioenschap driebanden en een jaar later al voor het eerst het wereldkampioenschap driebanden met moyennes van respectievelijk 1.159 en 1.307. Hij werd kampioen van de Billiards World Cup Association in 1986, 1987 en 1990.
Na het veroveren van zijn honderdste titel kreeg hij de bijnaam Mister 100. Ceulemans werd in juli 2001 in Las Vegas uitverkoren voor de "Hall of Fame". Deze onderscheiding kreeg hij van de BCA, de leidende biljartorganisatie in de Verenigde Staten. In de zomer van 2002 werd Raymond Ceulemans door Koning Albert II tot ridder benoemd. In 2005 eindigde hij op de 52ste plaats in de Vlaamse versie van De Grootste Belg en op nr. 24 in de Waalse versie.
Ceulemans is tot nu toe de enige biljarter die Belgisch Sportman van het jaar (1978) werd.
Tony Schrauwen In een overzicht van biljartgrootheden mag dé meester onder de grootmeesters zeker niet ontbreken. Tony Schrauwen. De voormalige Belgische topspeler werd eenmaal wereldkampioen 47/2 en tweemaal kampioen van Europa in de kaderspelen 47/1 en 47/2. Bekendheid in Nederland genoot Schrauwen door zijn 30-jarige verbintenis met de KNBB als opleider/coach van talentvolle spelers, waaronder Christ van der Smissen, Dave Christiani, Jean van Erp, Raimond Burgman, Jean-Paul de Bruijn, Henri Tilleman, Jos Bongers, Dick Jaspers en vele anderen. In 2002 werd hij tevens erelid van de Nederlandse biljartbond. Hij overleed in 2005 in het ziekenhuis van Lier (België) op 67-jarige leeftijd.
Léo Corin 
(11 juni 1941) is een Belgisch biljarter. Hij werd vier maal wereldkampioen artistiek biljarten, in 1972, 1973, 1976 en 1983. Daarnaast werd hij Europees Kampioen in 1980, 1983, 1985 en 1990 en werd hij maar liefst vijftien maal Belgisch kampioen.
Ludo Dielis (23 februari 1945) is een Belgisch carambolebiljarter, die negen maal wereldkampioen is geworden, 23 maal Europees kampioen en 37 maal Belgisch kampioen.
Hij begon op elfjarige leeftijd te biljarten in de club van zijn vader: BC Altijd Raak in café Tubbax te Deurne. Hij maakte snel vorderingen, kreeg biljartles bij Jos Vervest en op zijn 15e verjaardag van zijn ouders een matchbiljart op zijn slaapkamer. Kort daarna gaven zijn ouders hun confiseriezaak op en gingen ze het nieuwe biljartcafé Arena in Deurne uitbaten. Daar werd even later ook BC Arena gesticht waar Ludo nog altijd lid van is.
Op 17-jarige leeftijd werd hij Europees kampioenschap junioren in Berlijn voor onder andere Dieter Müller, de latere wereldkampioen. Op 21-jarige leeftijd werd hij in alle spelsoorten ereklasser als jongste aller tijden. Op 24-jarige leeftijd werd hij (weer in Berlijn) voor de eerste maal wereldkampioen vijfkamp door in de finale te winnen van Raymond Ceulemans. Na Ceulemans staat hij nog altijd op de tweede plaats op de wereldranglijst aller tijden van nationale, Europese en wereldtitels.
Hij won het wereldkampioenschap driebanden van de UMB in 1981 en het kampioenschap van de Billiards World Cup Association in 1989. Hij werd wereldkampioen bandstoten in 1974, 1981 en 1984.
Christ van der Smissen 
(Sint Willebrord) is een Nederlands carambolebiljarter. Hij leerde het biljarten onder andere van Tony Schrauwen.
Hij eindigde op het Europees kampioenschap kader 47/2 op de derde plaats in 1976 en 1977.
Hij eindigde op het Europees kampioenschap kader 47/1 in 1977 op de tweede plaats en in 1978 op de derde plaats.
Hij won het Europees kampioenschap kader 71/2 in 1982 in Dudelange en eindigde later dat jaar in Marseille op de derde plaats. Hij eindigde op het wereldkampioenschap kader 71/2 in 1979 op de tweede plaats.
Hij won het Europees kampioenschap bandstoten in 1975, 1982 en 1988, eindigde in 1984 op de tweede plaats en in 1981 en 1987 op de derde plaats. Hij eindigde op het wereldkampioenschap bandstoten vier maal op de tweede plaats, in 1974, 1976, 1977 en 1984.
Hij won het Nederlands kampioenschap driebanden in 1978, 1980, 1986 (met een toenmalig recordmoyenne van 1.388) en 1988. Hij eindigde op het Europees kampioenschap driebanden op de derde plaats in 1980 en 1988.
Hij is tegenwoordig bondscoach van de jeugdselectie driebanden van de Koninklijke Nederlandse BiljartBond.
Jean Bessems (Cadier en Keer, 4 januari 1945) is een voormalige Nederlandse biljarter. Bij het kunststoten (biljart artistique) werd hij tweemaal wereldkampioen en viermaal Europees kampioen.
Jean Bessems werd geboren in Cadier en Keer. Zijn vader was boer, duivenmelker en later caféhouder. Op 14-jarige leeftijd begon het met biljarten. Hij voetbalde tot zijn 19e en moest toen kiezen tussen het biljarten en het voetballen. Bessems speelde eerst Libre, maar stapte later over op het kunststoten.
Rini van Bracht (Waalwijk, 1 juni 1947) is een Nederlands biljarter die gespecialiseerd is in het driebanden.
Als negentienjarige werd hij al tweede op het wereldkampioenschap driebanden in Groningen. Het hoogtepunt in zijn carrière was de wereldtitel die hij in 1982 in Guayaquil (Ecuador) behaalde. Hij was de eerste die de legendarische Raymond Ceulemans op een WK wist te verslaan. In 1993 werd Van Bracht in Aalborg (Denemarken) voor de tweede keer wereldkampioen.
Van Bracht won ook tweemaal het Europees kampioenschap driebanden (in 1984 en 1993) en acht keer het Nederlands kampioenschap driebanden (de eerste maal in december 1970 en de laatste maal in januari 1989).
Door een ongeluk raakte Van Bracht ernstig gewond aan een van zijn ogen. Het gezichtsvermogen in het gewonde oog was nog maar 10%. Eigenlijk heeft hij dus steeds met een oog moeten spelen. Toch heeft dit zijn biljartcarrière niet nadelig beïnvloed. Uiteindelijk heeft hij op deze wijze twee wereldkampioenschappen in de wacht gesleept. Dit is opmerkelijk omdat het met een oog zeer moeilijk is diepte te zien. Op een wedstrijdbiljart van 284 cm bij 142 cm moet dat een flinke handicap zijn geweest. Van Bracht heeft een zaak in sportartikelen in Waalwijk.
Jan Arnouts 
(Etten-Leur, 11 mei 1958) is een Nederlands carambolebiljarter. Hij leerde als kind (staande op een bierkratje) biljarten in het café van zijn vader en kreeg daarna les van Tony Schrauwen. Hij was van 1985 tot 2004 uitbater van een café/biljartcentrum (overgenomen van zijn vader) en werd daarna postbode.
Hij won het Nederlands kampioenschap libre in 1980 en 1984, het Nederlands kampioenschap kader 47/1 in 1982 en 1984, het Nederlands kampioenschap kader 71/2 in 1981 en 1983, het 1e Nederlands Kampioenschap 3-kamp (71/2, bandstoten, driebanden) in 1986 en het Nederlands kampioenschap driebanden in 1986 en 1992.
In mei 1982 eindigde Arnouts als tweede op het Wereldkampioenschap Anker-kader 47/1 te Duisburg achter de winnaar Francis Connesson. Hij eindigde in 1983 ook als tweede op het Europees kampioenschap bandstoten in Madrid achter de kampioen Ludo Dielis. Hij won het Europees kampioenschap kader 71/2 in 1983 in Marseille.
Hij won het kerstbiljarttoernooi in Zundert in 1985. Hij werd gekozen tot sportman van het jaar in Etten-Leur over 1981, 1982, 1983 en 1985.
Zo zal hij in 2012 ook in Kapelle weer aan de tafel verschijnen wanneer Jan Arnouts voor het 25e opeenvolgende jaar aan de Masters, het NK driebanden deelneemt.
Jos Bongers (Nijmegen, 1956) is een Nederlands carambolebiljarter die gespecialiseerd is in de korte spelsoorten.
Hij eindigde op het Europees kampioenschap kader 71/2 in 1987 op de derde plaats. Hij eindigde op het wereldkampioenschap kader 47/1 in 1987 op de tweede plaats.
Hij eindigde op het Europees kampioenschap kader 47/2 in 1982 op de tweede plaats en in 1980 op de derde plaats. Hij won het Europees kampioenschap libre in 1991.
Hij eindigde op het Europees kampioenschap bandstoten op de tweede plaats in 1996, 1998 en 1999. Hij won het wereldkampioenschap bandstoten in 1995 en eindigde op de derde plaats in 2007.
Jozef (Jef) Philipoom
(27 mei 1964) is een Belgisch carambolebiljarter die gespecialiseerd is in driebanden. Hij werd Belgisch kampioen driebanden in 1995 en in 2002 en won de Beker van België in 1996.
Hij won in 1995 het Europees kampioenschap driebanden en in hetzelfde jaar in Grubbenvorst het wereldkampioenschap driebanden.
Dick Jaspers (Sint Willebrord, 23 juli 1965) is een Nederlands carambolebiljarter. Hij is gespecialiseerd in driebanden. Daarin werd hij op 17 juli 2011 voor de derde keer in zijn carrière wereldkampioen, nadat hij dat in 2000 en 2004 ook werd.
Jaspers werd in 1986 prof. Zijn eerste successen behaalde hij in 1988, toen hij derde werd op het Nederlands kampioenschap driebanden. Een jaar later won hij het Nederlands kampioenschap bandstoten en behaalde hij drie gouden plakken op het EK voor junioren. Sinds het einde van zijn juniorentijd speelt hij voornamelijk in het driebanden. Hij werd in die spelsoort in 1990 voor het eerst Nederlands kampioen en won in 1991 zijn eerste wereldbekertoernooi. In 2006 won Jaspers zijn dertiende Nederlandse titel driebanden.
Jaspers won in 2003 en 2008 het Europees kampioenschap driebanden, in 2000, 2004 en 2011 het wereldkampioenschap driebanden van de UMB en in 1997 en 1999 het kampioenschap van de Billiards World Cup Association. Hij won de wereldbeker driebanden in 1997, 1999 en 2008.
In 2007 verloor Jaspers de finale van de wereldbekerwedstrijd in Sluiskil van Torbjörn Blomdahl.[2] Hij won in juni 2008 het Europees kampioenschap driebanden in Florange met in de finale tegen Torbjörn Blomdahl een moyenne van 5,625 (45 punten in 8 beurten) en daarna drie wereldbekertoernooien achter elkaar: in juni in Porto, eind augustus in Irapuato (beide keren door in de finale de Spanjaard Daniel Sánchez te verslaan) en een maand later in Suwon. Op het wereldkampioenschap in oktober in Sankt Wendel werd hij in de achtste finale met 0-3 uitgeschakeld door Sánchez.
Jaspers won het wereldkampioenschap driebanden voor landenteams in 1998 en 1999, beide keren met Raimond Burgman. Hij eindigde bij dat toernooi op de tweede plaats in 1993 (met Louis Havermans), 2000 (met Raimond Burgman), 2002 (met Anno de Kleine), 2005 (met Jean Paul de Bruijn) en 2008 (met Raimond Burgman). Hij eindigde op de derde plaats in 2003 (met Anno de Kleine), in 2006 en 2007 (beide keren met Raimond Burgman).
Frédéric Caudron
(La Bouverie, 27 januari 1968) is een Belgisch carambolebiljartspeler die beschouwd wordt als een van de beste spelers ter wereld. Hij werd in 1999 wereldkampioen driebanden in Bogota en behaalde wereldtitels in het kader 71/2 in 1991 en 2000 en in het kader 47/2 in 2003. Hij werd 5x Europees kampioen bandstoten: in 1990, 1991, 1993 en 2x in 2008 (in april in Carvin en in november in Wijchen). Hij is dus een veelzijdig carambolebiljarter die alle disciplines uitstekend beheerst.
Caudron presteerde zeer goed in de Sang Lee International door dat lucratieve toernooi in 2006 en 2007 te winnen. In 2008 eindigde hij op de tweede plaats door een nederlaag in de finale tegen Roland Forthomme. Het Driebanden kersttoernooi van Zundert, dat als interland wordt gezien tussen België en Nederland, heeft Caudron zeven keer gewonnen.
Caudron heeft veel internationale titels behaald en records gebroken in de verschillende disciplines. De biljartsport heeft hem dan ook de bijnaam ' L'extra-terrestrial ' opgeleverd. Qua Belgische titels heeft Caudron reeds meer titels dan die andere biljartgrootheid Raymond Ceulemans en als hij voortgaat in dit tempo zal hij de eerste en wellicht enige speler zijn die de kaap van 100 nationale titels zal behalen. Op Europees en wereldvlak zal hij Ceulemans nooit kunnen inhalen met als reden dat er niet zoveel kampioenschappen meer worden georganiseerd. Hij is tevens uitvinder van de zogenaamde Caudron-stoot.
Roland Forthomme 
(3 november 1970) is een Belgisch carambolebiljarter die in het driebanden tot de wereldtop behoort. Hij veroverde de Beker van België in 2000, 2002, 2005 en 2006. Hij won twee keer een wereldbekertoernooi driebanden namelijk in september 2005 in Hurghada en in mei 2006 in Volos.
Hij eindigde begin juni 2008 als derde in het Europees kampioenschap driebanden in Florange door in de kwartfinale met 3-0 te winnen van Philip Kasidokostas en in de halve finale met 3-0 te verliezen van Dick Jaspers. Eind juli 2008 won hij de prestigieuze Sang Lee International door in de finale Frédéric Caudron te verslaan en verdiende daarmee $25.000.
In oude boeken kom ik namen tegen als Roelof Bierling (Groningen), Goye Bijlsma (Bolsward), Tjibbe Terpstra (Leeuwarden) en Nico Verkley (Amsterdam). Mocht iemand nadere informatie over deze biljarters hebben, dan houdt ik me aanbevolen. Mocht je meer grote namen uit de begintijd van het carambolebiljart kennen (1860-1910), dan wil ik die ook graag horen. Alvast dank.
Welke grote biljarter heb ik gemist?
Laat het me s.v.p. weten via e-mail
In 2006 verscheen er in Belgie een postzegelblok met Belgische biljartgrootheden.
U had ze hierboven uiteraard al gezien. Een mooi initiatief, dat ook in Nederland
navolging zou verdienen (maarja... wie zou er dan in het midden moeten komen?
Ik wil wel poseren, mocht men niemand anders kunnen vinden
:)
|
Mail deze pagina |
Framebreker
Copyright © 1997-
- bommeltje.nl
