Het Diamond Systeem

Omdat de houten rand rondom het biljart niet bewerkt kon worden - we rusten daar immers regelmatig met de hand op tijdens de afstoot - bedachten biljartfabrikanten in voorgaande eeuwen een versiering die in het hout verwerkt werd. In de loop der tijd werd een bepaalde verdeling standaard, namelijk de lange band werd in 8 gelijke delen en de korte in vier evengrote delen opgedeeld.

De naam "Diamond" is afkomstig van de vorm van de ivoren of parlemoeren versiering, namelijk een diamant in ruitvorm. In het begin werden deze door de biljarters enkel gebruikt als aanknopingspunt, echter, hier kwam verandering in met de opkomst van het driebandenspel.

De waarde van dit systeem is omstreden. Zeker is dat het systeem van een goede rekenaar nog geen goede biljartspeler maakt. Daar komt wezenlijk meer bij kijken. Toch heeft het een voordeel - aangezien niemand een concept voor de driebandentraining heeft, kan men zich met het diamondsysteem een goede ondergrond voor spelopbouw verschaffen. Men leert namelijk het onzichtbare net van looplijnen kennen, het biljart is vanaf nu niet meer een grote, groene vlakte zonder aanknopingspunten.

In veel publicaties werd dit systeem behandeld, maar meestal sumier uitgelegd. Al deze systemen zijn gebaseerd op het werk van de Amerikaan Michael Phelan die daarin als eerste een bepaalde wetmatigheid zag. De hiernavolgende versie is uitgewerkt door de Amerikaanse topbiljarter Willie Hoppe en o.a. gepubliceerd in zijn boek "Billiards, as it should be played". Voor spelers die zich uitgebreider met het onderwerp willen bezighouden zijn er speciale boeken in de handel verkrijgbaar, die dieper op de materie ingaan.