Libre: de série américaine:

Bij de série américaine gaat het er om, om de ballen in een soort driehoek aan de band te krijgen, en wel zoals te zien is in figuur 1.

Men ziet dat bal 3 iets van de band af ligt, zodat er plaats is voor bal 2 binnen bal 3 en de band. De hartlijn die bal 2 en bal 3 verbindt, maakt een hoek van ongeveer 45 graden met de band. Bal 1 ligt "exterieur", dat wil zeggen iets verder van de band dan bal 3. De kunst is nu om zó te stoten, dat men telkens weer ongeveer dezelfde positie terugkrijgt.

Dit vereist natuurlijk zeer veel oefening, en er moet hierbij op verschillende dingen worden gelet.

In de eerste plaats moet men bal 3 dusdanig opzij raken, dat hij zich evenwijdig aan de band verplaatst. Wordt de afstand te klein zodat er geen ruimte voor bal 2 overblijft, of te groot, zodat het spel zich te ver van de band verwijdert, dan is de série américaine verloren.

In de 2e plaats is het gewenst dat bal 1 exterieur blijft. Verder dient men te zorgen dat de tevoren genoemde hoek van 45 graden, die de lijn bal 2-bal3 met de band maakt, bewaard blijft, opdat bal 2 niet achter bal 3 wegschuift. En tenslotte moet ervoor worden gezorgd dat ook de richtingslijn bal 1-bal 2 ongeveer bewaard blijft, zodat bal 1 niet voorbij (dus rechts van) bal 1 schiet. Ook in dat geval zou het met de série américaine gedaan zijn. Absoluut verkeerde posities zijn die van figuur 2 (hier boven) en 3 (hier onder).



Het is evenwel niet nodig dat men steeds de ideale positie terugkrijgt, zoals die in het begin werrd bechreven. Een goede positie is ook in figuur 4 geval A. Hier speelt men natuurlijk de andere bal en plaatst zich op die welke het dichtsbij band ligt.

Uit geval A moet geval B voortkomen. Hierbij moet men spelen op bal 2 en bal 2 op bal 1 opvangen, zodat bal 1 van bal 3 terug, dus exterieur wordt geklotst.

Geoefende spelers ziet men soms deze stoot vele malen achtereen uitvoeren, evenals stoot C, de zogenaamde "pouséstoot" (drijfstoot). De speelbal ligt hier precies tuusen bal 2 en 3 in. Men zou dus eigenlijk beide ballen tegelijk moeten spelen, maar omdat dit moeilijk is, speelt men het liefst op de bal die het dichtst bij de band ligt.

Niet slecht zijn ook de posities D en E waarbij bal 2 weliswaar vast ligt en bal 1 niet exterieur, maar waar gemakkelijk kan worden gezorgd dat bal 1 na de stoot exterieur komt te liggen. Bij positie D, die het gevolg kan zijn van geval A, duwt men bal 2 van de band (boven het hart stoten), terwijl men bij E, waar een duwstoot gevaar voor biljarderen zou opleveren, met een klein trekstootje rood van de band trekt en zichzelf exterieur plaatst.

Er zijn nog tal van verschillende gevallen, waarbij de positie kan worden hersteld en de serie kan worden voortgezet, bijvoorbeeld met een piqué (bij vastliggen of als de afstand van bal 1 en 2 te gering wordt om te trekken), of door bal 2 met effect iets te houden of te bevorderen.

Tot slot laten we nog even een tweetal methoden zien om een hoek te passeren (zie bovenstaande figuur). Geval B is met opzet iets te ruim getekend om de verbindingslijnen te kunnen aangeven.

| Mail deze pagina | Framebreker
Copyright © 1997- - bommeltje.nl