Weerstation Grave - Uitleg weerbegrippen

Weerbegrippen op alfabet:

Weerbegrippen verklaard

Kies een beginletter:
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Laaghangende bewolking: Typisch verschijnsel bij warme massa. Bij geringe windsnelheid en voldoende afkoeling breidt deze wolkenlaag tijdens de nacht door afkoel vaak tot op het aardoppervlak uit en gaat hij over in mist. Bij voldoende wind gaat deze vochtige laag overdag dan weer over tot laaghangende bewolking.
Labrador-stroming: Koude zeestroming die tussen het Canadese schiereiland Labrador en Groenland door naar het zuiden stroomt. Voor de kust van Newfoundland stuit deze stroming op de warme Golfstroom. Juist op deze plaats met veel temperatuurverschillen in het oppervlaktewater worden veel Atlantische lagedrukgebieden geboren.
Lacunosus: Vol gaten.
Wolkenvariëteit van de wolkengeslachten cirrocumulus, altocumulus en soms stratocumulus. De bewolking is dun en lijkt enigszins op een honingraatstructuur; met regelmatige ronde openingen, een netwerk van gaten.
Lage bewolking: Bewolking, die voorkomt op hoogten lager dan 2,5 km, bestaande uit waterdruppels met soms wat kristallen korrelsneeuw. Onderscheiden worden de stratus, de stratocumulus en de cumulus.
Lage druk boven Midden-Europa: Eén van de onderscheiden luchtcirculatietypen. De lage druk boven Midden-Europa is een half-meridionale circulatie. Er ligt een groot hogedrukgebied boven de Atlantische Oceaan en boven Scandinavië, maar boven het Europese vasteland is de luchtdruk laag. In deze situatie wordt er continentaal polaire lucht of continentaal gematigde lucht naar onze omgeving gevoerd.
Lagedrukgebied: De luchtkolom ter plaatse oefent minder druk uit op het aardoppervlak dan die in de omgeving.
Een lagedrukgebied wordt meestal geassocieerd met minder goed weer.
LAM: Limited Area Model (beperkt gebied model).
Naast de globale meteorologische modellen hebben vele weerdiensten modellen ontwikkeld voor een relatief klein kaartgebied. Het voordeel van een LAM is dat een veel fijner rooster doorgerekend kan worden. Daarentegen zal een LAM bij berekeningen naar de toekomst eerder afwijkingen vertonen. In de Nederlandse weerdiensten wordt vooral de LAM-uitvoer van de Engelse, de Duitse en de Nederlandse weerinstituten gebruikt.
Landklimaat: Klimaat waarvan de omstandigheden ongeveer tegenovergesteld zijn aan die van het zeeklimaat. De invloed van de zee is vrijwel nihil. Het landklimaat wordt gekenmerkt door een vrij grote dagelijkse en jaarlijkse gang van de temperatuur. De zomers kunnen erg warm zijn, de winters koud. De meeste neerslag valt in de zomer. Zie ook D-klimaat.
Landstation: Waarnemingsstation, gelegen buiten de invloedssfeer van de zee.
Landwind: Een wind die van over het land naar de zee waait. Dit is in tegenstelling tot de zeewind of zeebries. De landwind komt tijdens de latere nacht en voormiddag voor wanneer het land koeler is dan de lucht boven het zeewater. De koelere landlucht (hogedrukgebied) stroomt naar de warmere zee (lagere luchtdruk).
Lange-termijnverwachting: Weersverwachting, geldig voor een termijn langer dan 5 dagen vooruit. In de operationele meteorologie worden dit soort verwachtingen vrijwel niet gemaakt. De meteoroloog heeft daarbij geen inbreng meer. Hij gaat in voorkomende gevallen volledig af op statistiek en klimatologie. Sommige meteorologische modellen, zoals dat van het ECMWF, rekenen tot 10 dagen vooruit. In het algemeen mag echter aan de resultaten daarvan niet veel waarde worden gehecht. Soms kunnen wel tendensen aangegeven worden, zoals: het wordt kouder, warmer, stabieler of juist minder stabiel. Het gebruik van weersatellieten en weerkaarten is niet van belang.
Langgolvige straling: Straling die door de aarde wordt uitgezonden. Deze straling bevindt zich in het infrarode gebied en is dus, in tegenstelling tot het kortgolvige zonlicht, met het oog niet waar te nemen. Bij wolkenloze hemel kan het aardoppervlak ongehinderd uitstralen, waardoor de temperatuur aan de grond soms 's nachts erg laag kan zijn.
Langley: Eenheid van energie per oppervlakte-eenheid; komt overeen met 1 gram.calorie/cm²; eenheid wordt dikwijls gebruikt in stralingsmetingen.
Latente warmte: De energie die nodig is om van aggregatietoestand te veranderen. Bij overgang van vaste naar vloeibare toestand of van vloeibare naar gasvormige toestand is deze energie nodig. Bij overgang van gasvormig naar vloeibaar of van vloeibaar naar vaste komt deze warmte terug vrij. Merk op dat daarbij geen verschil in temperatuur merkbaar is: de warmte is latent of verborgen. Wanneer waterdamp opstijgt en uiteindelijk condenseert komen grote massa's energie vrij (wolkenvorming) die aanleiding kunnen geven tot onweer.
La Niña: Indien het water in het oostelijk deel van de Pacific niet warm maar juist relatief koud is, spreken we van een La Niña (klein-meisje)-situatie. Voor de kust van Zuid-Amerika gebeuren dan geen schokkende dingen: het is er, zoals gebruikelijk, droog en de visvangst voor de kust van Peru is uitstekend. Op wereldschaal heeft een La Niña wel enige invloed. Klimatologen hebben voor La Niña-situaties voor verschillende gebieden een correlatie (overeenkomst) met bepaalde weergebeurtenissen vastgesteld. Zo is het in een La Niña-situatie in de winter nat en koel in het zuidoosten van Afrika. Bij een La Niña in onze zomer is het koel in heel Zuidoost-Azië, maar juist warm in het noordoosten van Australië. Zowel bij een El Niño als bij een La Niña zijn de invloeden op het Nederlandse weer zeer gering.
Leafcloud: Over het algemeen bestaat een leafcloud uit een langgerekte band die doorgaans meer dan 10 lengte- of breedtegraden bedraagt. In zowel het infrarood als in het visuele kanaal (van satellietfoto's) is de leafcloud helder, wat getuigt van koude en dikke wolkentoppen. Aan de koudezijde heeft de leafcloud een sinusvormige structuur. Deze is scherp begrensd door de straalstroom.
Leafclouds ontwikkelen zich doorgaans langs een frontensysteem van een trog in de bovenlucht.
De leafcloud gaat ook vaak gepaard met sterke windvelden en staat daarbij ook aan de basi van de ontwikkeling van fronten.
Lengtegraad: Afstand tussen twee opeenvolgende meridianen met een geheel getal.
Lenswolk: In vaktermen ook wel altocumulus lenticularis genoemd.
De lenswolk dant zijn ontstaan aan de bergruggen waarboven hij hangt. Staat er dwars op de bergrug een stevige stroming, dan wordt de lucht wanneer ze de berg bereikt gedwongen omhoog te gaan en weer te dalen aan de achterzijde van de berg. Die gedwongen stijging plant zich voort tot hoog boven het bergniveau. Luchtlagen hoger in de atmosfeer raken tijdens dat stijgproces soms plotseling verzadigd met waterdamp; er vormt zich bewolking. Daalt de lucht verderop, dan raakt de lucht weer onverzadigd en lost de bewoking op.
Een lenswolk blijft daarom permanent boven dezelfde plaats aanwezig, terwijl de lucht gewoon verder stroomt. Vorming van lenswolken kan duiden op snelle stromingen in de hogere luchtlagen of plotselinge toename van windsnelheid boven een bepaald niveau.
Lenswolken zijn prachtig om te zien maar zijn een gevaar voor ballonvaarders in verband met de plotseling optredende 'snelle' luchtlagen.
Lente: Eén van de 4 seizoenen. De astronomische lente start rond 21 maart. Zie ook onder seizoenen .
De seizoenswisselingen vinden niet altijd op de 21 ste van de maand plaats. Die verschuiving wordt veroorzaakt, doordat een volledige omwenteling rond de zon niet precies 365 dagen duurt, maar een aantal uren langer. Omdat men in de meteorologie steeds graag standaardperioden met elkaar wil kunnen vergelijken, heeft men er daar voor gekozen de meteorologische lente te laten lopen van 1 maart tot 1 juni.
Lenticularis: Wolkensoort. Wolkenbanken van de geslachten cirrocumulus, altocumulus en stratocumulus. De wolken zijn lens- of amandelvormig en hebben soms aan de randen een irisatie, een parelmoerglans. De lenticularis verschijnt in rollen, die snel ontstaan en weer verdwijnen om dan op een andere plaats weer terug te komen. Die rolvorm wordt meestal veroorzaakt door over elkaar schuivende luchtlagen, waar door op het grensvlak een golvende beweging ontstaat. Lenticularis-wolken duiden meestal op een komende weersverslechtering. Cirrocumulus lenticularis is nogal eens in bergachtige gebieden te zien, door stijgende en dalende bewegingen van vochtige luchtlagen ten gevolge van het reliëf van het onderliggende gebied.
Leste: Sirocco-achtige oosten- tot zuidoostenwind uit Marokko, die naar de Canarische Eilanden en Madeira waait. Hij kan ook uit zuidelijke richting waaien naar Spanje toe, en ook vanuit zuidelijk Algerije in de richting van Italië.
Levèche: Lokale wind in het Spaanse kustgebied tussen Valencia en Almería. Het is een sirocco-achtige zuidoostenwind, die continentaal tropische lucht (cTL) uit Algerije aanvoert. Hij kan ook in het zuiden van Spanje, in de streken Andalusië en Morena, waaien. Dan is het een zuidwestenwind.
Levante: Een oostelijke tot noordoostelijke wind in de straat van Gibraltar, tussen Spanje en Marokko. Het is een zwakke tot matige wind met een hoog vochtgehalte. Maar in de lente en herfst haalt deze wind stormkracht. De wind ontstaat door een hogedrukgebied boven Europa en een lagedrukgebied bij de kust van Algerije.
Vaak is de hemel bewolkt en mistig en soms regent het. Deze wind komt het hele jaar door voor, maar meestal van juli tot oktober. Ook in maart wil deze wind nog wel eens opsteken. Zelden komt deze wind tot stormkracht. Lokale de Straat van Gibraltar worden versterkt door het "windtunneleffect".
Libeccio: Dit is een west tot zuidwestenwind die vooral in het noorden van Corsica voorkomt. Het hele jaar kan deze wind aanwezig zijn. Deze wind veroorzaakt flinke golven. In de zomer is deze wind vrij vaak aanwezig, maar in de winter wordt deze afgewisseld door de Tramontana.
Licht bewolkt: Term die in een weersverwachting kan voorkomen. Bedoeld wordt een verwachte bedekkingsgraad van de bewolking van nul tot twee achtsten, overeenkomend met een zonneschijnpercentage van 40 tot 100. De term wordt zowel voor overdag als 's nachts gebruikt.
Lichte koelte: Benaming op zee van de windkracht 3 op de schaal van Beaufort.
Lichtende nachtwolken: Behalve de niveaus tot ca. 30 km hoogte, waar de normale wolken ontstaan, is er nog een niveau op ongeveer 80 km hoogte, waar zich soms ook bewolking vormt. Deze wolken ontstaan echter alleen in het zomerhalfjaar, en dan nog op geografische breedten tussen de 40 en 80°. Omdat deze bewolking zeer ijl is, kan men haar slechts waarnemen als de hemel al donker is, maar deze wolken nog wel door de zon worden belicht. Dit is het geval bij een zonshoogte tussen de 5 en 13° beneden de horizon. De hier bedoelde wolken zijn dan te zien als een zijde-achtige lichtgevende sluierbewolking.
Lichtverstrooiing: Verstrooiing of diffusie van licht dat op deeltjes in de atmosfeer valt, in alle richtingen. Het blauwe licht wordt het sterkst verstrooid, het rode licht het minst. Vandaar dat de lucht overdag blauw is. De rode zonsopkomst of -ondergang wordt. op dezelfde manier verklaard. Het zonlicht legt bij lage zonnestanden een langere weg door de atmosfeer af. Bij voldoende zwevende deeltjes in dat deel van de atmosfeer zijn alle andere kleuren al verstrooid en zal alleen het rode licht van de zon de waarnemer bereiken.
Overigens is de rode zonsopkomst een gevolg van veel vochtdeeltjes in de atmosfeer, het avondrood daarentegen hangt meer samen met een grote hoeveelheid droog stof.
Lichte vorst: Er is sprake van lichte vorst indien de minimumtemperatuur niet lager komt dan -5°C.
Lichtzuil: Halo die samenhangt met de onderzon. Bij onrustige lucht is de onderzon soms erg langgerekt. Is deze onrust voldoende groot, dan kan het uiteinde van de onderzon zich tot boven de horizon uitstrekken en wordt dan lichtzuil genoemd. De lichtzuil is bijzonder opvallend en kan optreden bij zonsopgang of zonsondergang. Het verschijnsel reikt dikwijls tot 20° boven de zon en loopt spitsvormig toe. Indien avondrood aanwezig is, is de lichtzuil eveneens rood. Anders is de lichtzuil wit, met afwisselend helle en minder heldere delen. Een enkele maal verschijnt de lichtzuil tegelijk met de parhelische ring en vormt dan een zeer opvallend kruis.
Lidar: Dit is een instrument dat men gebruikt voor de waarneming van wolken. De lidar zendt stralen uit naar boven en wanneer die worden teruggekaatst, zijn er wolken aanweizg. De tijd tussen verzenden en terugkomst bepaalt de hoogte van de wolken. Een lidar lijkt dus op een regenradar.
Lijgolf: Kleinschalige golfbeweging aan de lijzijde van een bergrug bij een luchtstroming, die daar dwars op staat. Achter de bergrug komen dan lijgolven voor, vergelijkbaar met watergolven op een meer, met een golflengte van enkele honderden meters. In de toppen van de golven kan de karakteristieke lenticularisbewolking ontstaan.
Lijvore: Vore, die ontstaat aan de lijzijde van een bergrug. Wanneer lucht wordt gedwongen over een bergrug heen te stromen hoopt zich tegen de loefzijde de lucht enigszins op, zodat daar een klein relatief hogedrukgebied ontstaat. Direct achter de bergrug is de luchtdruk relatief laag, zodat daar een vore ontstaat. De lijvore houdt stand zolang de stroming dwars op de bergrug aanhoudt en verandert niet van plaats. Een lijvore is een voorbeeld van een staande golf en is vaak te zien bij een westelijke stroming die haaks op de Noorse bergen of op de Schotse hooglanden staat.
Lijwervel: Verticale wervelingen aan de lijzijde van een bergrug bij een luchtstroming die daar dwars op staat. Achter de bergrug komen dan lijgolven voor, vergelijkbaar met watergolven op een meer, met een golflengte van enkele honderden meters. In de toppen van de golven kan de karakteristieke lenticularisbewolking ontstaan.
Lijzijde: Zijde 'onder' de wind ('uit' de wind), luwtezijde.
Lithometeoor: Meteorologische meteoren, bestaande uit een verzameling van deeltjes, waarvan de meeste vast zijn en geen water bevatten. Deze meteoren schijnen in de lucht te zweven of van de grond te zijn opgewaaid. Voorbeelden zijn stof en rook.
Lithosfeer: Buitenste harde laag van de aardkorst.
Loefzijde: Zijde 'boven' de wind ('in' de wind), windzijde.
Lokale (onweers-)bui: Buiig weertype, waarbij slechts op enkele plaatsen een (onweers-) bui valt.
Lokale wind: Het woord lokaal komt van het Latijnse woord locus, hetgeen plaats betekent. Lokale winden waaien in een beperkt gebied, zijn plaatsgebonden en komen voor bij bepaalde meteorologische omstandigheden. Ze hebben bijzondere eigenschappen, die op verschillende manieren worden verkregen. Hieronder een vrij ruwe classificatie:
1. Lokale winden, die het gevolg zijn van het reliëf van het aardoppervlak. Tot deze categorie behoren de dalende warme luchtstromingen met als voorbeeld de föhn, de dalende koude luchtstromingen, zoals de bora, en door het reliëf versnelde luchtstromingen, de mistral.
2. Lokale winden komen ook voor aan de randen van een brongebied en ontlenen dan aan de daar aanwezige luchtsoort hun eigenschappen. Voorbeelden daarvan zijn de blizzard (cAL), etesische winden (cpL) en de sirocco (cTL).
3. Verder kan op een aantal plaatsen de passage van een koufront een lokale wind doen opsteken, bijvoorbeeld de pampero in ZuidAmerika en de southerly burster in Australië.
4. Ook de wervelstormen mogen als lokale winden worden beschouwd. De gebieden waarin deze voorkomen, zijn immers eveneens tamelijk begrensd. Typische voorbeelden zijn de tropische cycloon, de tornado en de windhoos.
5. Lokale winden die een dagelijkse gang en bovendien een tegenhanger hebben. Karakteristieke voorbeelden zijn hier de landwind tegenover de zeewind, de bergwind tegenover de dalwind en de boswind tegenover de veldwind.
6. Ten slotte de winden, die de algemene grootschalige luchtcirculaties als ontstaansoorzaak hebben, zoals de passaat en de moesson.
Low level-jet: (ook: nachtelijk windmaximum) Windmaximum dat zich tijdens de nacht op geringe hoogte kan ontwikkelen. In de loop van de nacht kan het, met name tijdens een stralingsnacht, aan het aardoppervlak flink afkoelen, zodat er op enige hoogte een sterke inversie ontstaat. Aan de onderkant van die inversie kan zich dan, door de grote temperatuurtegenstellingen onder en boven de inversie, een flinke thermische wind ontwikkelen, die low level-jet wordt genoemd. Deze benaming is eigenlijk onjuist, omdat het windmaximum niet de gedaante van een straalstroom heeft.
Lucht: Een mengsel van verschillende gassen. De belangrijkste daar van zijn stikstof N₂(78,09%), zuurstof O₂(20,95%), argon Ar(0,93%) en koolstofdioxide CO₂(0,033%). Eveneens een zeer belangrijk gas in de meteorologie is waterdamp H₂O(variabel %).
Luchtcirculatie: (ook: windsysteem) Kringloop van de luchtmassas in het onderste gedeelte van de atmosfeer, de troposfeer, rond de gehele aarde, gemiddeld berekend over een lang tijdvak.
Door de relatief grote verwarming ontstaat in het gebied rond de evenaar een continu thermisch lagedrukgebied. De lucht zal daar een grootschalige stijgende beweging vertonen. In de hoge troposfeer stroomt die lucht vervolgens naar het noorden en zuiden uit, in de richting van de beide polen. Als er verder niets zou gebeuren, zou die lucht bij de polen weer naar beneden komen en weer langs het aardoppervlak naar de evenaar stromen. Op het noordelijk halfrond, en dus ook in onze omgeving, zou er in dat geval altijd een noordelijke wind heersen.
De lucht stroomt weliswaar vanaf de evenaar naar het noorden en zuiden uit, maar onder de invloed van de Corioliskracht als gevolg van de draaiing van de aarde krijgt de luchtstroom een afbuiging. Op het noordelijk halfrond naar rechts gericht, op het zuidelijk halfrond naar links.
De lucht die op grote hoogte vanaf de evenaar naar hogere breedten stroomt, krijgt een steeds grotere afwijking, totdat de wind op ca. 30°NB en ZB (de subtropen) geheel naar het oosten waait. Daar daalt de lucht weer en stroomt in de vorm van de passaatwinden langs het aardoppervlak weer terug naar de evenaar. Er ontstaat dus een min of meer gesloten circulatiecel, een zgn. Hadley-cel (genoemd naar een Engelse natuurkundige).
De lucht vanaf de evenaar bereikt de polen dus niet. In de buurt van de polen spelen zich ook dergelijke processen af. Door de beide gesloten cellen zou de uitwisseling van warmte onmogelijk zijn. De tropen zouden steeds verder opwarmen en de polen steeds meer afkoelen. In werkelijkheid vindt er wel uitwisseling plaats. In het overgangsgebied, de gematigde breedten tussen de subtropen en ca. 60° breedte, overheersen, ook weer als gevolg van de afbuiging door de Coriolis-kracht, de westenwinden.
Onder meer ten gevolge van de ligging van de grote bergketens en de temperatuurverdeling in de oceanen meandert deze stroming in vier of vijf golven rond de aardbol, waardoor warmte-uitwisseling kan plaatsvinden. Het wisselvallige klimaat in onze omgeving is daar een gevolg van: nu eens kou vanuit het noorden, dan weer warmte uit meer zuidelijke streken. De weersystemen, de hoge- en lagedrukgebieden, die in feite de wervels zijn waardoor de atmosfeer op gematigde breedten wordt omgeroerd, verplaatsen zich in die golven.
Luchtdruk: Zie barometrische druk.
Luchtdrukgradiënt: (ook: luchtdrukverval) Verval van de luchtdruk loodrecht op de isobaren. Langs een isobaar is het drukverval per definitie nul, terwijl loodrecht op de isobaren het grootste drukverval wordt gemeten. Dit verval is de luchtdrukgradiënt, die meestal wordt uitgedrukt in hectoPascal per lengteëenheid. Hoe groter de luchtdrukgradiënt is, des te groter is ook de gradiëntkracht die op een luchtdeeltje werkt en des te groter is dus ook de snelheid waarmee het luchtdeeltje zich beweegt.
Luchtdruktendens: (ook: luchtdrukverandering) Karakter van de verandering van de luchtdruk. Een sterke daling van de luchtdruk kan een aanwijzing zijn dat er een lagedrukgebied of een ander slechtweergebied in aantocht is. Omgekeerd levert een sterke stijging van de luchtdruk doorgaans een weersverbetering op.
Luchtdrukverdeling: (ook: drukverdeling) Verdeling van de luchtdruk in een bepaald gebied. Op de weerkaart wordt deze verdeling door de meteoroloog afgelezen uit de getekende isobaren.
Luchtmassa: Een grote hoeveelheid lucht met min of meer dezelfde eigenschappen wat betreft temperatuur en vochtigheid.
Luchtsoort: Een hoeveelheid lucht met horizontale afmetingen van ten minste enige honderden kilometers en met een verticale afmeting van ten minste één kilometer, met in elk horizontaal vlak ongeveer dezelfde eigenschappen voor wat betreft de waarden van de temperatuur en de vochtigheid. Luchtsoorten ontstaan in zgn. brongebieden, gebieden waar het aardoppervlak min of meer homogeen is en waar de lucht ten minste een aantal dagen kan verblijven.
De homogeniteit heeft niet alleen betrekking op een uniforme oppervlaktegesteldheid, zoals zee, woestijngebied, begroeiing, sneeuw en ijs, maar ook op de oppervlaktetemperatuur, die ongeveer overal dezelfde waarde dient te hebben.
Wanneer lucht enige tijd boven een brongebied kan vertoeven, zullen temperatuur en vochtigheid van de lucht, onder invloed van straling, geleiding, turbulentie en convectie, in evenwicht raken met de temperatuur en de vochtigheid van het onderliggende aardoppervlak. Daarom kan gezegd worden dat de eigenschappen van een luchtsoort worden bepaald door het gebied waar de luchtsoort ontstaat, de geografische breedte en de gesteldheid van het onderliggende aardoppervlak.
Luchtsoortclassificatie: In de techniek van het maken van weersverwachtingen wordt veelvuldig gebruik gemaakt van kennis van de herkomst van een bepaalde hoeveelheid lucht.
Een luchtsoort bezit eigenschappen die tamelijk conservatief zijn. Zo zal lucht die van de Atlantische Oceaan afkomstig is, een beduidend hoger vochtgehalte hebben dan lucht vanuit de Sahara. En een luchtsoort uit de poolstreken is vanzelfsprekend kouder dan lucht van de gematigde breedten. Maar ook andere elementen laten werkelijk significante verschillen zien. Bijvoorbeeld de bewolkingssoort, het zicht en meestal ook de hoeveelheid wind. De scheiding tussen luchtsoorten wordt een front genoemd.
De belangrijkste luchtsoorten zijn: Arctische lucht (AU, polaire lucht (PU, tropische lucht (TU en gematigde lucht (GU. Al deze luchtsoorten hebben een maritieme (m) en een continentale(c) variant.
Luchtstreek: (ook: temperatuurzone) Gebied op aarde afgegrensd op basis van een bepaalde gemiddelde temperatuur. Men onderscheidt de koude luchtstreek, de gematigde luchtstreek en de warme luchtstreek. De afgrenzing is meestal gebaseerd op de klimaatindeling volgens Köppen.
Luchttemperatuur: Algemene benaming voor de droge-boltemperatuur. Het is de temperatuur van de lucht op een bepaalde plaats op een bepaald moment.
Luchtvaartverwachting: Weersverwachting ten behoeve van de luchtvaart. De verwachtingen kunnen het vliegveld zelf betreffen, in welk geval ze vooral interessant zijn voor de binnenkomende vliegtuigen. Maar ook worden verwachtingen gemaakt voor het luchtruim dat het vertrekkende en binnenkomende vliegverkeer moet doorkruisen.
Luchtvaartwaarnemer: Waarnemer die zijn meteorologische waarnemingen op een vliegveld verricht.

Weerbegrippen verklaard

Kies een beginletter:
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z