Weerstation Grave - Schaal van BeaufortSchaal van Beaufort
De Schaal van Beaufort wordt gebruikt om de kracht van de wind aan te
duiden. De tabel werd in 1838 opgesteld door de Engelse marineman Sir Francis Beaufort, en was de eerste
poging om tot een standaardaanduiding voor windkracht te komen.
Beaufort maakte zijn indeling op basis van de manier waarop een zeilschip zich op zee kon voortbewegen. Kracht 0 betekent
'geen vaart, we liggen stil', bij kracht 12 kunnen geen zeilen meer gevoerd worden. De windsnelheden en andere omschrijvingen zijn later aan de schaal toegevoegd.
Bij het bepalen van de Beaufortwaarde wordt de gemiddelde snelheid over 10 minuten genomen. Beaufort wordt dus alleen gebruikt om de gemiddelde kracht aan te geven, en niet om de kracht van windstoten uit te drukken.
kracht
benaming KNMI
gemiddelde snelheid over 10 minuten (km/h)
uitwerking boven land en bij mens
uitwerking boven zee
0
stil
0-1
rook stijgt recht of bijna recht omhoog
spiegelglad
1
zwak
1-5
windrichting goed af te leiden uit rookpluimen
kleine golfjes, geschubd oppervlak
2
zwak
6-11
wind voelbaar in gezicht, weerhanen tonen nu juiste richting, blad ritselt
kleine, korte golven
3
matig
12-19
opwaaiend stof, vlaggen wapperen, spinnen lopen niet meer
kleine golven, breken, schuimkopjes
4
matig
20-28
papier waait op, haar raakt verward, geen last van muggen meer
golven iets langer, veel schuimkoppen
5
vrij krachtig
29-38
bladeren van bomen ruisen, gekuifde golven op meren en kanalen, vuilcontainers waaien om
matige golven, overal schuimkoppen, af en toe opwaaiend schuim
6
krachtig
39-49
problemen met paraplu's
grotere golven, schuimplekken, vrij veel opwaaiend schuim
7
hard
50-61
het is lastig tegen de wind in te lopen of te fietsen
golven worden hoger, beginnende schuimstrepen
8
stormachtig
62-74
twijgen breken van bomen, voortbewegen zeer moeilijk
matig hoge golven, schuimstrepen
9
storm
75-88
schoorsteenkappen en dakpannen waaien weg, kinderen waaien om, takken breken af, alleen zwaluwen en eenden vliegen nog
hoge golven, rollers, zicht wordt slechter door schuimvlagen
10
zware storm
89-102
grote schade aan gebouwen, volwassenen waaien om, bomen raken ontworteld, vogels blijven aan de grond
zeer hoge golven, zee wordt wit van het schuim, overslaande rollers, verminderd zicht
lucht is vol met verwaaid water en schuim, zee volkomen wit, vrijwel geen zicht meer
Wind- en waterhozen
De laatste jaren worden er met grote regelmaat water- en windhozen gesignaleerd boven Nederland. Wind- en waterhozen zijn vrijwel niet te voorspellen, maar wel kunnen ze alleen optreden bij bepaalde weersomstandigheden.
De verschillen in temperatuur en vochtigheid tussen de lucht aan het aardoppervlak en op grote hoogte in de atmosfeer moeten heel groot zijn. Er moet onstabiliteit heersen. Bovendien moet op zo'n 10 kilometer hoogte een zeer sterke wind staan (straalstroom). Daaronder moet tussen het aardoppervlak en de straalstroom de wind zowel in snelheid als in windrichting geleidelijk aan met de hoogte veranderen (er moet een kleine windschering staan). In de vochtige, onstabiele lucht ontstaan de enorme buienwolken die hozen kunnen veroorzaken. In de nazomer en het najaar ontstaan de meeste buien boven de relatief warme zee of het IJsselmeer. Hozen die bij buien boven water optreden en het land niet bereiken worden waterhozen genoemd. Hozen kunnen binnen enkele minuten ontstaan en zo ook weer binnen een enkele minuten totaal opgelost zijn.
Schaal van Fujita:
De kracht van tornado's wordt geclassificeerd met de zogenoemde Fujita schaal, een schaal die loopt van F0 tot F5. Deze schaal werd door de Japanse meteoroloog en natuurkundige Ted Fujita opgesteld. Hij baseerde de schaal op de optredende schade in de kern van de tornado gekoppeld aan de maximaal optredende en mogelijke windsnelheden.
Sinds begin 2007 is de schaal omgebouwd naar de Enhanced Fujita-schaal. De nieuwe schaal deelt tornado's nog steeds in een categorie van EF-0 tot en met EF-5, maar heeft andere grenzen. Bovendien wordt er meer dan voorheen naar de veroorzaakte schade en stille getuigen gekeken. Hierdoor komt de schade die de tornado maakt, beter overeen met de categorie.
De meteorologie hanteert de schaal van Saffir en Simpson om orkanen naar hun kracht in te delen. Alle tropische cyclonen zijn gevaarlijk, maar sommige zijn gevaarlijker dan andere. Daarom is er een classificatie ontwikkeld om onderscheid te kunnen maken tussen bijvoorbeeld krachtige en verwoestende orkanen en om zich beter op de te verwachten schade te kunnen voorbereiden. De schaal werd opgesteld in 1969 door consultant Herbert Saffir, gespecialiseerd in stormschade aan gebouwen, en Bob Simpson, directeur van het National Hurricane Centre.
Echter niet overal wordt de schaal van Saffir en Simpson gebruikt; in Australie is een vijfpuntige schaal in gebruik, die cyclonen classificeert op basis van windstoten in plaats van de doorstaande wind en kracht.
Hier een overzicht van de schaal van Saffir en Simpson:
Categ.
Windsnelheden
Benaming
Schade
Stormvloed
TD
< 62 km/h
Tropische depressie
-
-
TS
63 - 118 km/h
Tropische storm
-
-
S-1
119 - 154 km/h
Orkaan
Licht
Stormvloed die 1,2 tot 1,6 meter boven normaal is. Schade: licht
S-2
155 - 178 km/h
Orkaan
Matig
Stormvloed die 1,7 tot 2,5 meter boven normaal is. Schade: dak- en vensterschade en belangrijke schade aan bomen en gewassen
S-3
179 - 210 km/h
Orkaan
Uitgebreid
Stormvloed die 2,6 tot 3,7 meter boven normaal is. Schade: grote vernielingen aan gebouwen
S-4
211 - 250 km/h
Orkaan
Extreem
Stormvloed die 3,8 tot 5,4 meter boven normaal is. Schade: daken weggeblazen, veel waterschade op de begane grond van gebouwen aan de kust
S-5
> 250 km/h
Orkaan
Catastrofaal
Stormvloed die de 5,4 meter boven normaal overstijgt. Schade: catastrofaal: vrijwel alle daken weggeblazen, evenals kleinere lichtere bouwsels en grote schade aan gebouwen
Schaal van Beaufort 
De verschillen in temperatuur en vochtigheid tussen de lucht aan het aardoppervlak en op grote hoogte in de atmosfeer moeten heel groot zijn. Er moet onstabiliteit heersen. Bovendien moet op zo'n 10 kilometer hoogte een zeer sterke wind staan (straalstroom). Daaronder moet tussen het aardoppervlak en de straalstroom de wind zowel in snelheid als in windrichting geleidelijk aan met de hoogte veranderen (er moet een kleine windschering staan). In de vochtige, onstabiele lucht ontstaan de enorme buienwolken die hozen kunnen veroorzaken. In de nazomer en het najaar ontstaan de meeste buien boven de relatief warme zee of het IJsselmeer. Hozen die bij buien boven water optreden en het land niet bereiken worden waterhozen genoemd. Hozen kunnen binnen enkele minuten ontstaan en zo ook weer binnen een enkele minuten totaal opgelost zijn.
Mail deze pagina
Framebreker